Częściej patrzę się na Wschód, chyba patrzę tam od zawsze…

Ciekawy materiał z Prypeci. Muszę powiedzieć, że ten temat strasznie nakręca moją wyobraźnię. Mało mi.

1/3

2/3

3/3

Korzystając z weekendu pojechałem z bratem na cmentarze. Wizyta na cmentarzu jako misja docelowa jest generalnie smutna, szczególnie po tym co się działo w tym roku. Dlatego pominę ten wątek i skoncentruje się na tym co ubarwiało te spacery po cmentarzach. Fotki wrzuciłem oczywiście na fotobloga. Jak byłem mały to wszelakie akcje cmentarne miałem gdzieś. Dziś świadom pewnych spraw widzę, że cmentarze to dobre miejsce by zarobić i się wyszczać. Pewnie co odważniejsi pod osłoną nocy robią gdzieś kupę, ale w to nie wnikam. Generalnie zdjęcia mają same za siebie mówić o co chodzi. Dodam tylko, że wierzący może nie jestem (a może jestem, może nie – nie wiem), ale sprzedawanie lalek bobasów przed wejściem na cmentarz jest mało smaczne, wręcz tandetnie żenujące, może lepsze słowo żerujące?

Piję czaj, słucham Trójki.

Raz jeszcze neon.

Na początku tygodnia wybrałem się w opuszczone tereny Huty Warszawa na północy miasta. Mam wrażenie, że liznąłem to miejsce. Idąc do celu mija się budynek dla uchodźców. Większość z nich miała kaukaską urodę. Pod budynkiem rodem z lat 70-tych stały samochody na zachodnich blachach. Jednak mentalność większości ludzi jest taka sama i to jest bardzo ciekawe. Człowiek przekracza granicę i jest w innym świecie. Podoba mi się to tak samo jak opuszczone tereny. Budynki bez dachów, na ścianach napisy po rosyjsku. Jesień objęła cały teren. Miejsca niesamowite i wrócę tam jeszcze, spokojnie delektować się opuszonymi miejscami. Fotografowanie takich motywów to czysty relaks. Więcej zdjęć wrzuciłem na fotobloga.

Wczoraj z Mateuszem poszliśmy na wernisaż Maurycego Gomulickiego, który stworzył ciekawą instalację. Lubię jego prace i takie działania które wkraczają w miejską przestrzeń. Chciałbym by w Warszawie w wielu miejscach przybyły nowe dzieła młodych i starych artystów. To miasto więc się prosi o jakieś nowe działania.

Dziś idąc do warszawskiego Fotoplastikonu w którym obecnie są slajdy z Wietnamu (polecam) zahaczyłem o Dworzec Piękny Centralny. Na hali głównej jakieś zamieszanie. Media, ludzie, kamery, światła, aparaty i mikrofony. Gdzieś przewijała się jedna z polskich serialowych aktorek. Okazało się, że chwilę po 10-tej mieli przyklejać żółte pasy dla osób niedowidzących. Ok rozumiem. Pasy bardzo ważna sprawa, popieram całym swoim sercem wszystkie akcje ku poprawy i praktyczności przestrzeni miejskiej. Tylko po chuja robić taki szum z rzeczy która powinna być zrobiona 20-ścia lat temu i w nocy…POLSKA.

Przerażające, mocne i niewyobrażalne. Polecam!

Materiał składa się z 5-ciu części po 10 minut. Tu pierwsza część.

Dzisiaj po południu na warszawskiej patelni pojawiła się jedna z dwóch moich gwiazd internetu: Gracjan R. (drugą osobą jest Roland P. z którym rozmawiałem jakiś czas temu). Jego wizyta była jakimś show, happeningiem. Ciężko powiedzieć dokładnie o co chodziło, ale zawsze chciałem zobaczyć Gracjana. Dla mnie i wielu wielu innych ludzi Gracjan jest postacią zjawiskową. To co wyprawia i jaki jest jego styl życia czy poczucie gustu pozostawiam dla niego samego. Każdy przecież stara się żyć po swojemu. Nie zawsze to się udaje bo większość ludzi udaje kogoś innego niż jest. Ja cenię tego typa za to jak podchodzi do tego co robi. Jeśli lubi taplać się nago w błotku, śpiewać kiczowate piosenki czy wydurniając się przed kamera…jego sprawa. Jednak zastanawiam się ilu ludzi jest tak prawdziwych jak on. Więcej zdjęć tu.

Nie jestem jego fanem, ale spotkanie z Gracjanem miło wspominam. Uścisnął mi dłoń i dał wizytówkę. Śmiesznie i z dystansem…o to chodzi!