Częściej patrzę się na Wschód, chyba patrzę tam od zawsze…

Na początku tygodnia wybrałem się w opuszczone tereny Huty Warszawa na północy miasta. Mam wrażenie, że liznąłem to miejsce. Idąc do celu mija się budynek dla uchodźców. Większość z nich miała kaukaską urodę. Pod budynkiem rodem z lat 70-tych stały samochody na zachodnich blachach. Jednak mentalność większości ludzi jest taka sama i to jest bardzo ciekawe. Człowiek przekracza granicę i jest w innym świecie. Podoba mi się to tak samo jak opuszczone tereny. Budynki bez dachów, na ścianach napisy po rosyjsku. Jesień objęła cały teren. Miejsca niesamowite i wrócę tam jeszcze, spokojnie delektować się opuszonymi miejscami. Fotografowanie takich motywów to czysty relaks. Więcej zdjęć wrzuciłem na fotobloga.

Wczoraj z Mateuszem poszliśmy na wernisaż Maurycego Gomulickiego, który stworzył ciekawą instalację. Lubię jego prace i takie działania które wkraczają w miejską przestrzeń. Chciałbym by w Warszawie w wielu miejscach przybyły nowe dzieła młodych i starych artystów. To miasto więc się prosi o jakieś nowe działania.

Dziś idąc do warszawskiego Fotoplastikonu w którym obecnie są slajdy z Wietnamu (polecam) zahaczyłem o Dworzec Piękny Centralny. Na hali głównej jakieś zamieszanie. Media, ludzie, kamery, światła, aparaty i mikrofony. Gdzieś przewijała się jedna z polskich serialowych aktorek. Okazało się, że chwilę po 10-tej mieli przyklejać żółte pasy dla osób niedowidzących. Ok rozumiem. Pasy bardzo ważna sprawa, popieram całym swoim sercem wszystkie akcje ku poprawy i praktyczności przestrzeni miejskiej. Tylko po chuja robić taki szum z rzeczy która powinna być zrobiona 20-ścia lat temu i w nocy…POLSKA.

Dzisiaj po południu na warszawskiej patelni pojawiła się jedna z dwóch moich gwiazd internetu: Gracjan R. (drugą osobą jest Roland P. z którym rozmawiałem jakiś czas temu). Jego wizyta była jakimś show, happeningiem. Ciężko powiedzieć dokładnie o co chodziło, ale zawsze chciałem zobaczyć Gracjana. Dla mnie i wielu wielu innych ludzi Gracjan jest postacią zjawiskową. To co wyprawia i jaki jest jego styl życia czy poczucie gustu pozostawiam dla niego samego. Każdy przecież stara się żyć po swojemu. Nie zawsze to się udaje bo większość ludzi udaje kogoś innego niż jest. Ja cenię tego typa za to jak podchodzi do tego co robi. Jeśli lubi taplać się nago w błotku, śpiewać kiczowate piosenki czy wydurniając się przed kamera…jego sprawa. Jednak zastanawiam się ilu ludzi jest tak prawdziwych jak on. Więcej zdjęć tu.

Nie jestem jego fanem, ale spotkanie z Gracjanem miło wspominam. Uścisnął mi dłoń i dał wizytówkę. Śmiesznie i z dystansem…o to chodzi!

W Lebiedziewie, w zasadzie na granicy z Terespolem mieszczą się carskie fortyfikacje. Zrobiłem kilka zdjęć (tu inne z tego weekendowego wypadu), był ze mną mój Tata. Nie mam dziś chęci pisać, nawet nie będę czyścił tych zdjęć. Tak do wglądu dla zainteresowanych:

Tu warto zwrócić uwagę na syf Jak piorun!

Badziewny ten film, ale mi się podoba!

Wróciłem z pracy, z miejsc gdzie odbiera się towar z allegro osobiście. Wcześniej deszcz, później duszno. Zanurzyłem głowę pod kran, woda pięknie zimna polała mi się na twarz. Naszło mnie by zrobić zdjęcie, sobie zdjęcie. Coś w deseń lansiarskiego grymasu. Ludzie robią sobie autoportrety bo to największe prawdopodobieństwo, że uda się uzyskać to co się chce uzyskać. Czy mi się udało? Średnio. Mniejsza o większość. W głośnikach Michel Jackson, wchodzi wręcz idealnie przez uszy do mózgu. Nie opieram się. Piosenek ponadczasowych można słuchać ile wlezie.

Od jutra zacznę robić zdjęcia na luzie dla Polska The Times, potrwa to jakiś czas i sam nie wiem co będzie dalej i czy właśnie taka forma fotografii przypadnie mi do gustu. Na dzień dzisiejszy mam same dobre myśli, a także na fotograficznym horyzoncie wyjazd do Łodzi, potem do Gródka na XX Basowiszcza! Wakacji jako takich nie planuję, może udam się gdzieś z ukochaną na wieś. Zbieram myśli przed przyszłorocznym wyjazdem do Azji

O.N.A oraz Nelly Furtado umila nam ten letni, ciepły i deszczowy wieczór. Cały dzień czekałem na deszcz. Mieszkańcy południowej Polski odwrotnie. Kilkunastominutowe urwanie chmury zalało Warszawę, a co dopiero miejsca szczególnie wrażliwe na duże opady. Odpowiedź prosta. Szukanie teledysków na YouTube to też niezła sztuka. Na 10 klipów odpowiadających zapytaniu pada 9 syfów i jeden konkret. Te 9 to karaoke, 12 mixów, 4 remake, 25 tandetnych śpiewów i 3 samograje na gitarze…

A my namiętnie oglądamy Pitbulla, teraz już drugą serię. Mistrzowski serial. Zdjęcia zrobiłem chwilę po skończeniu kolejnego odcinka. Statyw, kabelek, bulb i trochę cierpliwości.

Wpis z małą obsuwą. Wczoraj rozmawiałem z TVN Warszawa o warszawskich blogach i fotoblogach. Było sympatycznie, nawet pogoda sprzyjała. Wieczorem udałem się na cudowne badania rynku (itp.), lubię tego typu spotkania. Zawsze kończy się to miłym finansowym upominkiem. Wczoraj w nocy śledziłem newsy z całego świata o domniemanej śmieci “King of pop” Michaela Jacksona. Śmierć kogokolwiek ostatnio bardzo mnie porusza, tu ikona, człowiek legenda. Facet zostawił po sobie mega wiele. Jackson był jednym z pierwszych wykonawców którego słuchałem. Tak wczoraj przed snem zastanawiałem się kto przejmie pałeczkę króla. Wniosek był jeden…długo nikt nie osiągnie tego co on. Jego życie prywatne, a muzyka to dwie różne rzeczy. Każdy lubi co innego, muzyka jest siłą.