Archive for the ‘CCCP’ tag
MiGiem
Kiedyś widziałem zdjęcie w kolorze z tym samolotem. Dwa lata później, wieczorem szukałem tego pomnika. To był błąd. Ciemno, zgubiliśmy się i jeszcze zmarzliśmy. Napotkani ludzie oczywiście odpowiadali: nu ja nie znaju. Następnego dnia ponownie powtórzyliśmy poszukiwanie z mapą. Przed mińskim gimnazjum stał oto monument. Nie ukrywam, ale mam bzika na punkcie takich obiektów. Najchętniej to bym tylko takich szukał na wschodzie. Pomniki, płaskorzeźby, monumenty i rzeźby. Ten był pierwszym tego typu. Białoruś (zapewne to dopiero początek) lubuje się w takich sprawach. Chciałbym za czasów przedszkolnych mieć takiego MiG-a na podwórku (tutaj chodzi tylko o samolot, nie o żaden kult bohaterów sowieckiego lotnictwa). Jeszcze tylko rzut z daleka w kolorze:
Wrzuciłem też klika zdjęć z Mińska na fotobloga.
Karton pełen pism
Przy Niedzieli (kiedyś to był zupełnie inny dzień) zająłem się sprzątaniem historycznych fantów u mojej Mamy. Było tam wiele siatek, pudełek i innych wytwornych miejsc do upychania rzeczy. W jednej z siatek były pisma o fotografii z lat 60-tych. Między nimi było kartek, innych pism, które w żaden sposób nie przydadzą mi się w przyszłości. Jak człowiek przez wiele lat potrafi gromadzić rzeczy, które mu się kompletnie nie przydają, nie przydadzą i nie przydawały. Dopiero kiedy się sprząta tu przeprowadza widać ogrom tych fantów. Gdzieś między polskimi tytułami natrafiłem na radziecki tytuł fotograficzny “Sowietskoje Foto“. Zapomniałem o tym na śmierć. Parę lat temu na allegro kupiłem kilkanaście polskich tytułów i to dostałem w gratisie od sprzedawcy. Pomyślałem, że warto były bo się tym podzielić, nie wszystko lecz tak na smak pokazać co w 1984 roku, radziecka branża pokazywała. Kiedy oglądam takie fotografie zastanawiam się dlaczego dziś podobne obrazki są zupełnie inne?
Poprzednia epoka odeszła, radzieccy fotografowie społeczni też pewnie gdzieś się tam zakumulowali. Jednak pozostawili po sobie miliony fotografii przedstawiających tamte czasy. Pewnie milionami zdjęć podcierano miliony sowieckich tyłków. Jednak kiedy mam w ręku takie pisemko, zachowam je i kiedyś jakiś wnuczek będzie to oglądał i dziwił się (oby!), że kiedyś tak było na wschodzie. Może się i mylę, ale pewnie gdzieś mentalność takiego sposobu fotografowania pozostał, ale ja tego nie widzę. Nie mam obecnie dostępu do współczesnych tytułów rosyjskich. Fotografia cyfrowa jest wszędzie taka sama, więc zapewne wszystko wygląda jak w Polsce. Mimo wszystko bardziej sobie cenie fotografie zrobione tam jak tu. Może dlatego, że ich miejsc nie znam i są dla mnie nieodkryte i nie jest sposobnością odkryć je wszystkie.
Pismo. Tytuł. Wehikuł czasu. Zaprezentuje kilka skanów.
Spośród zamieszczonych fotografii wpadł mi jeden kadr, który według mojej oceny podkreśla styl całego pisma. Pokolorowałem je tandetnie, bo przecież dla tych ludzi te medale były powodem do radości.
Cieszę się, że te fotografie są nieruchome. Nic z nich nie krzyczy, nie ma propagandowych wzniesień. Fotografie pozostają nieruchome, a czas będzie je niszczył.